Tatiana Chevtchouk
Tatiana Chevtchouk (1968) is een bevlogen en onstuitbare duizendpoot. Ze is pianiste en ze geeft les. Bovendien is ze de bedenker én organisator van vele culturele evenementen op historische plekken in Amsterdam als de Oude Kerk, Felix Meritis, de Amstelkerk en De Kleine Komedie. Haar diepste wens? Jonge mensen in contact brengen met klassieke muziek. Tatiana organiseert dit jaar alweer voor de vijfde keer het bijzondere muziekfestival ‘Klassiek op het Amstelveld’ waar jongeren, van beginnend tot groot talent, samen optreden met gevestigde namen. Het is gratis toegankelijk waardoor ook mensen worden bereikt die nog nooit in hun leven klassieke muziek hebben gehoord.

Tatiana’s drijfveren hebben alles te maken met haar eigen jeugd. Als geen ander weet zij wat het betekent om als kind nooit live muziek te horen. Tot haar zestiende woonde ze namelijk in geheime kampen, op afgesloten plekken, midden in duizenden kilometers bos in de Sovjet-Unie. ‘Ik had geen toegang tot cultuur. Toen ik vier jaar was besloot ik pianist te worden. Mijn kleine speelgoedvleugel van anderhalve octaaf was alles voor mij. Daar zat ik vaak al in alle vroegte, voor schooltijd, op te pingelen.’

Pas op haar tiende krijgt Tatiana een professionele pianodocent. In de tussentijd luistert ze naar klassieke muziekprogramma’s op de radio, en maakt ze vlijtig aantekeningen van alle componisten, stijlen en stukken die genoemd worden. Haar rode notitieboekje heeft ze tot op de dag van vandaag bewaard. Als Tatiana in 1983 het strenge toelatingsexamen voor het Muziekcollege in Kouznetsk doet, wordt ze tot haar grote verbazing meteen aangenomen. En dat terwijl ze tot die dag nog nooit iemand live heeft horen optreden. ‘Heb je het bosmeisje horen spelen’, vroegen haar docenten diep onder de indruk aan elkaar.

Tatiana maakt de verwachtingen waar, want tien jaar later studeert ze cum laude af aan het Conservatorium van Saratov. Helaas heeft ze de tijdgeest niet mee, want de Perestrojka begint, de werkeloosheid neemt toe en in de muziek is nauwelijks werk. ‘Ik had mijn dochtertje Oxana, een moeder en zusje voor wie ik moest zorgen. Aanvankelijk verdiende ik met drie baantjes 25 dollar in de maand. Per toeval kon ik lingerie gaan verkopen. Dat lukte uiteindelijk zo succesvol dat ik mijn familie naar Moskou kon halen. Maar het was keihard werken. Tussendoor trad ik af en toe op. Dat hield me op de been.’

In 1999 ontmoet ze Peter Riebeek, eigenaar van studio 150, een befaamde opnamestudio in Amsterdam. Ze worden verliefd en trouwen in 2000 waarna Tatiana naar Nederland verhuist en aan het werk gaat als pianopedagoge. Ook krijgen ze samen dochter Juliette-Constance die het pianotalent van haar moeder lijkt te hebben geërfd (getuige meerdere prijzen). In 2007 start Tatiana haar eigen pianoschool Crescendo Music Amsterdam dat ze tot op de dag van vandaag leidt. ‘Ik geef per week tachtig kinderen les en zie wat muziek met hen doet. Er gebeuren wonderen. Op het podium spelen kinderen beter dan ooit. Wees niet bang voor fouten, die onthoudt het publiek niet. Speel de noten met je hart, dan ben je de koning van hun ziel.’

Foto: Anne Meyer
Tekst: Christel Don

tatiana klein